Het is inmiddels algemeen bekend: steeds meer mensen zijn of worden te dik. We bewegen te weinig en eten teveel. Hoe komt het dat we soms niet lijken te kunnen stoppen met eten, dat ons lichaam zoveel wil van iets dat niet per se goed voor ons is?

Vaak ligt de oorzaak bij de vijfde smaak: ‘umami’. Op Wikipedia staat hij inmiddels genoemd bij het rijtje primaire smaken, maar ik hoorde vroeger alleen over het bestaan van zoet, zout, zuur en bitter. Toch werd umami al in 1907 in Japan ontdekt door een chemicus, dus op zich was het gepast geweest als ze mij er op school ook wat over hadden verteld. Dit is waarschijnlijk niet gebeurd omdat neurowetenschappers pas in 2000 hebben ontdekt dat umami echt bestaat. Maar hoe kon de Japanse chemicus Kikunae Ikeda dat ruim 90 jaar eerder al weten?